Sunday, September 15, 2013 | 2:45 AM |
Assalamualaikum.
Wahahahahaha maafkanku kerana berada di dalam mood yang maha eksaited luls Almaklumlah dapat balik rumah setelah 3 minggu berada di penjara T-T kemain ko -,- Pengalaman 3 minggu di Intek, ya rabbi hanya Allah sahaje yang mengetahui. Hari pertama, hari kedua aku okay lagi. Start hari Isnin, aku dah jadi lain macam dah. Dah start
HOMESICK yang gegila hebat. Dahlah hari Selasa aku exam. Aku rasa terbeban gila. Malam Isnin aku call ayah aku. Aku nangis kemain dengar ayah aku bagi nasihat. Sedih gila ah time tu. Hari selasa petang, masa aku sampai surau, telekung solat aku hilang. Aku dah rase macam tak tertanggung beban dekat bahu aku. Memang tahan air mata je lah. Balik dorm, aku bagitahu kawan aku telekung aku hilang. Lepastu aku rase sebak memang nak nangis ah. Milah pulok tetibe tanye aku. "Nik ngko okay ke?" "Kenapa ni Nik.." Memang terus jadi drama air mata lah jawabnye T-T
Lepas tu, ade orang pesan cakap nenek aku datang. Aku pun siap-siap pergi turun dekat anjung. aku nampak mak sedara aku, pastu nenek aku datang. Nenek aku kata malam nanti, ayah aku pulok nak datang. Okayyyyyy sekali lagi aku buat drama air mata dekat tengah tengah anjung tu. Aku rase ya rabbi beratnya dugaan waktu tu. Malam ayah aku sampai dekat Maghrib ayah aku kirim makanan dengan durian. Pergh licin bebudak dorm sapu. Alhamdulillah... Minggu exam toksah cakap lah, stres yang menggila. Aku takleh jawab hampir kesemua subjek. Dan hasilnya....... Aku dapat
5 FAILED. Tertekan yang sangat-sangat aku rasa. Tapi makin lama duduk situ, aku cuba sesuaikan diri. Alhamdulillah bebudak kelas aku semua best. Ada ketua kelas yang sporting, ketua batch yang caring, penolong ketua kelas yang sempoi memang superb ah bagi aku.
Minggu nak balik nilah aku rasa paling semangat. Walaupun banyak benda terjadi, tapi feeling nak balik ganu tu..... memang semangat habis. Paling takleh blah bila kena jadi ustazah arab dekat depan kelas. Seram toksah cakap, hampir pitam berdiri depan tu. Tapi aku buat selamba ajar diorang. Bila aku tanye faham ke tak, semua tunduk kepala, buat-buat salin ape yang aku ajar. Hanya Amin yang sanggup bagi signal tangan good dekat aku. Thanks Amin ;) Dia yang bagi semangat bile orang lain buat tak tahu je apa yang aku ajar. Bangga jugok bile aku tengok Ikhwan semangat dengar aku mengajar sebab hanya dia satu-satunya manusia yang akan tidur dan kalu tak tidur pun, mata dia konfem merah menyala tahan ngantuk. Tapi Alhamdulillah time aku mengajar, dia takde ah tunjuk tanda-tanda mengantuk yang mengada-ngada tu. lul. Time aku mengajar tu, aku langsung tak pandang kawan-kawan perempuan sebab aku takut aku gemuruh bila tengok orang yang aku kenal. Kalau lelaki, kenal macam manapun, diorang takkan buat muka yang akan menyebabkan aku tak terkeluar suara kat depan tu -,- So, aku lagi berani pandang muka toya ntah pape diorang.
Petang jumaat pukul 4 aku balik naik bas dengan Milah, Una, Waiey. Aishah naik bas Sani pukul 3.30 petang. Best sangat bila seat aku paling belakang -.-" Mujur aku tak mabuk duduk belakang tu. Perjalanan balik okay je. Aku sampai 7.30 malam dan terus pergi solat. Pukul 8 mak ayah aku sampai dan balik rumohhhhhhhhhhhhhhhh. Ya Allah lena gila tidur atas katil sendiri. Nikmatnya balik rumah wkwkwk. Tadi aku pergi ambil kakak aku balik dari KL. Okay complete je rase bile semua balik. Yang sedih bile Isnin dah kena balik sekolah sobs. Dan bersyukur gila yang tiket bas dah habis so mak ayah aku kena hantar aku balik Intekkkkkk bebeh. Hahahhahaha boleh aku bawok banyak-banyak sikit makanan bawak balik asrama. Cukup lah stock 3 minggu sebelum balik untuk Raya Aidil Adha. waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa tak sabornye nok balik pulok XD
Orang lain mungkin rase aku ni mengada-ngade gila duduk baru 3 minggu tapi feeling macam bertahun tak balik. Well you know what, bagi orang yang dah biasa duduk asrama dengan yang tak biasa, sangat-sangat lain caranya. Bagi aku yang tak biasa ni, aku banyak belajar benda-benda yang mematangkan aku. Aku takleh nak mengharap dekat orang lain. Semua keputusan atas diri sendiri dan yang lebih sedih, kita hanya boleh percaya dekat diri sendiri. Sebab sangat ramai
ORANG YANG KAWAN MAKAN KAWAN DAN ORANG YANG MEMENTINGKAN DIRI SENDIRI. Semua orang nak survive, so you kena pandai cipta peluang dan rebut peluang hanya untuk kebaikan diri kita sendiri. Well, itu yang aku belajar untuk survive. Benda yang sangat memberi impak dalam kehidupan aku sebagai pelajar. Lain orang, lain caranya.
Sayang KHAIRIAH, Sayang SHAMS, Sayang INTEK.
Sayang sahabat-sahabat semua juga ;')
Sanah Helwah Engku Nur Aqilah. Anda sudah besar. Gudluck and I love you damn much sodiqoti ;*
>> || <<